Monumentale sculpturen
Formaat doet ertoe
De schaal van een sculptuur bepaalt in belangrijke mate hoe een werk wordt ervaren. Vooral de openbare ruimte, het landschap en monumentale architectuur vragen om beelden die zich fysiek tot hun omgeving verhouden. Sculpturen die niet alleen worden bekeken, maar die een plek innemen en de ruimte om zich heen veranderen.
Mijn eerste sculpturen waren meteen van aanzienlijk formaat. De Boer en de eerste Totempaal zijn daar duidelijke voorbeelden van. Het maken van monumentaal werk vraagt om een andere energie dan het werken op kleinere schaal. Het is een intensief en lichamelijk proces, waarbij materiaal, constructie, gewicht en balans een grote rol spelen. Die energie blijft in het uiteindelijke werk aanwezig en wordt
voelbaar wanneer je ernaast staat.
Bij een monumentale sculptuur wordt de toeschouwer onderdeel van het beeld. Je kunt eromheen of eronderdoor lopen, ertegenaan leunen en het materiaal aanraken. Anders dan bij het meer delicate, kleinere werk ontstaat hierdoor een directe fysieke relatie tussen mens en sculptuur. Het werk wordt zo meer dan een visuele ervaring. Het wordt een ruimtelijke en zintuiglijke ontmoeting. Sommige sculpturen bevatten bovendien beweging, licht of geluid. Daardoor verandert het beeld voortdurend en worden meerdere zintuigen tegelijk aangesproken.
Monumentale kunst gaat voor mij niet uitsluitend over grootte. Het gaat over aanwezigheid: de manier waarop een sculptuur een ruimte activeert, contact maakt met haar omgeving en de bezoeker uitnodigt om het werk daadwerkelijk te ervaren.
